ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Τα καζάνια

Τα αποστακτήρα στα οποία οι κάτοικοι παράγουν το τοπικό τσίπουρο, τα ονομάζουν "καζάνια". Πρόκειται δηλαδή για το παραδοσιακό αποστακτήριο ούζου του χωριού. Το κτίσμα ανήκει στην εκκλησία και το εκμισθώνει στους παραγωγούς με τη σειρά.

Εκεί βράζουν τα απομεινάρια των σταφυλιών (τσίπρα) που προκύπτουν μετά το τράβηγμα του κρασιού. Το χωριό εδώ και πολλά χρόνια φημίζεται για την πολύ καλής ποιότητας κρασί και τσίπουρο που παράγει.

 

Κάποτε τα καζάνια ήταν εγκατεστημένα σε σπίτι, προς την έξοδο του χωριού, κοντά στο "κονάκι". Έπειτα μεταφέρθηκαν σε κτίσμα δίπλα στην κοινότητα του χωριού, όπου παρέμειναν ως το 1966. Από το 1967 λειτουργούν δίπλα στην εκκλησία, όπου βρίσκονται και σήμερα. Πριν πολλά χρόνια τα καζάνια ήταν δύο. Το ένα άνηκε στην εκκλησία και το άλλο στον συνεταιρισμό. Λόγω έλλειψης μεγάλης παραγωγής ο συνεταιρισμός πούλησε το καζάνι του και έμεινε πλέον μόνο το πρώτο.

Ο φόρος οινοπνεύματος που πλήρωναν οι κάτοικοι για το βράσιμο και την παραγωγή τσίπουρου ήταν υπέρογκος. Αυτό συνέβαινε μέχρι το 1964 που με τη διαταγή 46564/21/10/1964, ο φόρος καταργήθηκε.

 

Η διαδικασία παραγωγής συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Χαρακτηριστικό είναι πως και σήμερα δημιουργείται και τηρείται πιστά πρόγραμμα το οποίο αναγράφει τη σειρά (ημέρα και ώρες) κατά την οποία καθένας ενδιαφερόμενος μπορεί να παράγει το δικό του τσίπουρο.

Στο διάστημα Οκτωβρίου – Νοεμβρίου κάθε χρόνο οι παρέες στα καζάνια όχι μόνο βράζουν τσίπουρο αλλά είναι έθιμο και το απαιτεί και η παράδοση να στήνεται, σχεδόν από κάθε παρέα που βράζει, μια μικρή γιορτή με ψητά, κρασί ή ούζο και τραγούδια.